Łomianki w tulipanach...

migawki spod Warszawki...

Polanka

a kiedy nad ranem...

Święta nad morzem...

W drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia byliśmy na cudownym spacerze...z Sopotu do Orłowa...i z powrotem...a niedługo jedziemy w Bieszczady...szukać śniegu :-)

jesień w Ojcowie

lecieliśmy...balonem!!! jeszcze w ramach prezentów ślubnych....:-)

po Powsinie...

kapusta...głowa pusta...

Podkowa Leśna...

kwiatki...:-)

jesień kojarzy mi się z jabłkami...

znacie dowcip o żabie? no przecież się nie rozdwoję...

No właśnie. Odkąd urodził się Krzyś, który jutro kończy 8 miesięcy niewiele świata poza nim dostrzegam. Dokądkolwiek się nie wybiorę to widzę przede wszystkim Krzysia i to on jest głównym tematem moich zdjęć. Krzysiu też ma swój prywatny blog, na którym uwieczniam Krzysia uśmiech numer 5, numer 9, nóżkę, rączkę, Krzysiu na huśtawce, Krzysiu śpi, Krzysiu siedzi etc. etc. Dlatego wybaczcie proszę, że niewiele się tu dzieje...Za jakiś czas poprawię się. Zimne jesienno-zimowe miesiące zamierzam spędzić włócząc się po warszawskich galeriach i muzeach i na pewno będzie okazja do zrobienia kilku zdjęć. Pozdrawiam i wrzucam kilka fotek z karuzeli na Bielanach mojego ulubionego pana Józefa Wilkonia. Karuzela stoi tuż za kościołem Kamedułów tych samych, którzy kiedyś zajmowali klasztor w Wigrach.

jestem zmęczona...

kończy się niedziela...tak długo oczekiwany weekend...a ja jestem bardzo zmęczona...

lato jak przez mgłę...

Dziwne to lato, jakieś takie nieletnie...
Sama nie wiem czy to dobrze czy źle.
Rok temu narzekałam na upały, a w tym roku temperatura umiarkowana więc chyba lepiej...chyba.
Za czymś tęsknię, ale nie wiem za czym.
A może to dlatego, że to już sierpień, a sierpień to już prawie koniec wakacji, koniec lata, wrzesień, jesień...
"...jest mi tak, jakby już było za późno..."
Ale, ale...ja lubię jesień...
Lato jest takie trochę jak na urlopie, nic konkretnego, przelewa się przez palce i już go nie ma.
Jesienią życie wydaje się bardziej zorganizowane...

Na szczęście jest Krzyś, który każdy dzień - upalny czy deszczowy - wita z takim samym uśmiechem...i ten uśmiech codziennie mi się udziela bez względu na pogodę.

wielki błękit

Pani Haniu, serdecznie Panią pozdrawiam!