dzisiejszy spacer

biało...szaro...czarno...

z nowej płyty Na Bani...

Utwór z nowej płyty zespołu Na Bani, "Świat bez tła", ilustrowany zdjęciami pożaru cerkwi prawosławnej w Komańczy, autorstwa przede wszystkim Krzysztofa Wantucha, a także Ryszarda i Zygmunta Naterów (autorów, wraz ze Stanisławem Naterem, albumu "Cerkiew i jej misterium"), którzy uprzejmie pozwolili nam na wykorzystanie swoich fotograficznych relacji z tego dramatycznego wydarzenia. Wieczorem 13 września 2006 roku doszczętnie spłonęła jedna z najpiękniejszych cerkwi Beskidu Niskiego i Bieszczadów, 200-letnia cerkiew pw. Opieki Matki Bożej. Jej tragedia - ale także podobne dzieje, jakie spotkały w różnych okolicznościach wiele cerkwi na tych ziemiach - zainspirowały nas do napisania "Cerkwi w ogniu". Część kościołów obrządku wschodniego pochłonął ogień podczas wojny i akcji "Wisła", inne los oszczędził, jak się okazało, tylko chwilowo. Pożar cerkwi jest dla nas wyrazistym symbolem tragicznych wydarzeń, które dotknęły cały ten region - nasza piosenka mówi także o innych cerkwiach, unicestwionych przez kaprys historii. Dlatego wykorzystane w klipie zdjęcia nie pochodzą wyłącznie z cerkwi w Komańczy, lecz także z innych miejsc, również poza obecnymi granicami Polski.

w Cafe Pinezka...

Niemalże za rogiem...przy ulicy Wilczej jest kawiarnia...Cafe Pinezka...coś mi się wydaje, ze będziemy bywać tam częściej, bo miejsce przytulne, właścicielki niezwykłe (zakochane w Warszawie i ducha starej, pięknej Warszawy szukające)...no i herbata...pyszna...

zdjęcie raczej nieudane...

Choćby nie wiem, w którą stronę bym nie obróciła, to coś z nim jest nie tak, ale...podoba mi się...
Zimą zdjęć robi się niewiele...dlatego zimowe zdjęcia choćby nie do końca udane wydaje mi się, że powinno się archiwizować...

fajne, co?

spacerki Synka z Mamą...

W Warszawie piękna biała zima. Zimno.
Wybraliśmy się z Krzysiem na spacer w okolice Zamku Ujazdowskiego, Instytutu Teatralnego, na wystawę o Ormianach przy Łazienkach...i uwaga uwaga...byliśmy pierwszy raz w kawiarni!!!
Dokumentację fotograficzną z tegoż spacerku prezentujemy poniżej.

Niedziela w Łazienkach Królewskich...

;-)

Kiedyś była moda na takie trocinowe ludki, które trzeba było podlewać
i wtedy na głowach wyrastała im zielona grzywa...pamiętacie...?
Tak jakoś mi się skojarzyło...

w te pędy...

Choinka chyba nas polubiła...Jeśli przetrwa do wiosny posadzimy ją w lesie...

Dziecko śpi...Mama robi zdjęcia...

to już szósty dzień Krzyś jest na świecie...

urodził się Krzyś...

jest już z nami pięć dni...

spacer noworoczny i Stadion Narodowy

ach, bo dawno nie było migawek z Warszawki...

u nas jeszcze świątecznie...

Chociaż już nie pachnie świątecznymi specjałami, to dzięki choince u nas wciąż świątecznie...

na szybie...:-)

Boże Narodzenie 2010

Krzyś, kołysanka, Jacek Kaczmarski i Ela Adamiak...

Krzysiowi, który ma przyjść na świat, śpiewam czasami kołysankę kolędę. Mam nadzieję, że będzie "działać" jak już się nasz Synek urodzi. Tekst autorstwa Jacka Kaczmarskiego, tu w wykonaniu Eli Adamiak.

Po stajence przebiegł chłodu dreszcz

Mości się, jak kot - puszysty zmierzch.

Śpi osiołek, wół łakomy

Po łuczywie skacze płomyk

I on zaraz zaśnie też.

Nocka potrwa do białego dnia

Na promyku księżycowym gra:

Kołysankę gra dla Ciebie

Słychać ją po całym niebie,

Pięknych snów bez liku ma.

Promyk, w którym zamieszkały sny

Jak krąg złotych pszczół nad główką lśni.

Z przędzy gwiazd na łące nocy

Tkają już aniołki kocyk,

Żeby ciepło było Ci.

Masz policzki rozpalone dwa,

W oczku sennym diamentowa łza.

Główkę złóż mi na kolanach -

Mama zaraz uśnie sama,

Spać będziemy - Ty i ja.

Jacek Kaczmarski 

7.11.1993

Jacek Kaczmarski napisał przepiękne pastorałki...posłuchajcie płyty "Szukamy Stajenki"...koniecznie...

płatki śniegu na dworze...

spacer zimą w Kampinosie...

ale póki co...zbliżają się Święta...

taki czas...

Nie da się ukryć, że od jakiegoś czasu zupełnie nie mam głowy do aktualizacji "migawek". Założeniem "migawek z warszawki" było pokazanie, że Warszawa da się lubić, co więcej, potrafi oczarować. Chciałam dzielić się z czytelnikami nowo odkrytymi miejscami...Temat, czyli Warszawa niestety wymknął się spod kontroli. Eskapady rowerowe, zaglądanie w każdą bramę, chociaż nadal fascynujące, to jednak już nie tak, jak kiedyś...inaczej...

Teraz moją głowę zaprząta mieszkaniec mojego brzucha. Nie wiem, co robić. Ten blog jest jedną z niewielu rzeczy, którą robię w miarę systematycznie, ale wiem też, że niedługo moje życie zmieni się i zmieni się również perspektywa patrzenia na świat...właściwie już się trochę zmieniła...

Blog miał być pamiętnikiem, do którego będę mogła zaglądać i patrzeć wstecz. Jeśli jesteś czytelnikiem z długim stażem, to pewnie pamiętasz podtytuł: blog z założenia małoekshibicjonistyczny...
Jeśli więc zdarzy się tak, że blog zniknie, to znaczy, że nie potrafiłam utrzymać w ryzach prywatności albo, że stwierdziłam, że kontemplowanie stopy małego człowieka, jak już się urodzi, jest najbardziej fascynujące, ale tylko dla jego mamy.

taki czas...

zimno...

cyrlowe widoczki...