23 stycznia 2011
;-)
Kiedyś była moda na takie trocinowe ludki, które trzeba było podlewać
i wtedy na głowach wyrastała im zielona grzywa...pamiętacie...?
Tak jakoś mi się skojarzyło...
i wtedy na głowach wyrastała im zielona grzywa...pamiętacie...?
Tak jakoś mi się skojarzyło...
20 stycznia 2011
17 stycznia 2011
16 stycznia 2011
13 stycznia 2011
5 stycznia 2011
u nas jeszcze świątecznie...
Chociaż już nie pachnie świątecznymi specjałami, to dzięki choince u nas wciąż świątecznie...
29 grudnia 2010
25 grudnia 2010
21 grudnia 2010
Krzyś, kołysanka, Jacek Kaczmarski i Ela Adamiak...
Krzysiowi, który ma przyjść na świat, śpiewam czasami kołysankę kolędę. Mam nadzieję, że będzie "działać" jak już się nasz Synek urodzi. Tekst autorstwa Jacka Kaczmarskiego, tu w wykonaniu Eli Adamiak.
Po stajence przebiegł chłodu dreszcz
Mości się, jak kot - puszysty zmierzch.
Śpi osiołek, wół łakomy
Po łuczywie skacze płomyk
I on zaraz zaśnie też.
Nocka potrwa do białego dnia
Na promyku księżycowym gra:
Kołysankę gra dla Ciebie
Słychać ją po całym niebie,
Pięknych snów bez liku ma.
Promyk, w którym zamieszkały sny
Jak krąg złotych pszczół nad główką lśni.
Z przędzy gwiazd na łące nocy
Tkają już aniołki kocyk,
Żeby ciepło było Ci.
Masz policzki rozpalone dwa,
W oczku sennym diamentowa łza.
Główkę złóż mi na kolanach -
Mama zaraz uśnie sama,
Spać będziemy - Ty i ja.
Jacek Kaczmarski
7.11.1993
Jacek Kaczmarski napisał przepiękne pastorałki...posłuchajcie płyty "Szukamy Stajenki"...koniecznie...
20 grudnia 2010
15 grudnia 2010
10 grudnia 2010
6 grudnia 2010
28 listopada 2010
24 listopada 2010
taki czas...
Nie da się ukryć, że od jakiegoś czasu zupełnie nie mam głowy do aktualizacji "migawek". Założeniem "migawek z warszawki" było pokazanie, że Warszawa da się lubić, co więcej, potrafi oczarować. Chciałam dzielić się z czytelnikami nowo odkrytymi miejscami...Temat, czyli Warszawa niestety wymknął się spod kontroli. Eskapady rowerowe, zaglądanie w każdą bramę, chociaż nadal fascynujące, to jednak już nie tak, jak kiedyś...inaczej...
Teraz moją głowę zaprząta mieszkaniec mojego brzucha. Nie wiem, co robić. Ten blog jest jedną z niewielu rzeczy, którą robię w miarę systematycznie, ale wiem też, że niedługo moje życie zmieni się i zmieni się również perspektywa patrzenia na świat...właściwie już się trochę zmieniła...
Blog miał być pamiętnikiem, do którego będę mogła zaglądać i patrzeć wstecz. Jeśli jesteś czytelnikiem z długim stażem, to pewnie pamiętasz podtytuł: blog z założenia małoekshibicjonistyczny...
Jeśli więc zdarzy się tak, że blog zniknie, to znaczy, że nie potrafiłam utrzymać w ryzach prywatności albo, że stwierdziłam, że kontemplowanie stopy małego człowieka, jak już się urodzi, jest najbardziej fascynujące, ale tylko dla jego mamy.
Jeśli więc zdarzy się tak, że blog zniknie, to znaczy, że nie potrafiłam utrzymać w ryzach prywatności albo, że stwierdziłam, że kontemplowanie stopy małego człowieka, jak już się urodzi, jest najbardziej fascynujące, ale tylko dla jego mamy.
taki czas...
11 listopada 2010
5 listopada 2010
4 listopada 2010
18 października 2010
17 października 2010
14 października 2010
2 października 2010
Subskrybuj:
Posty (Atom)